Sunday, December 15, 2013

Gurucharitra Adhyay 40 गुरुचरित्र अध्याय ४०


Gurucharitra Adhyay 40 
Gurucharitra Adhyay 40 is in Marathi. In this Adhyay ShriGuru is telling the way Guru-Bhakti is done by Shabar and Shabari. It is a story of Bhasm-Mahatmya. The same devotion was shown by a Brahmin who was suffering from a skin disease. Because of his devotion towards ShriGuru he was cured by the blessings of Guru. Name of this Adhyay is Shushk-Kashta-Sanjivanam.


गुरुचरित्र अध्याय ४० 
श्रीगणेशाय नमः ॥ श्रीसरस्वत्यै नमः ॥ श्रीगुरुभ्यो नमः ॥ 
सिद्ध म्हणे नामधारका । अपूर्व वर्तलें आणिक ऐका । 
वृक्ष जाहला काष्ठ शुष्का । विचित्र कथा ऐक पां ॥ १ ॥ 
गाणगापुरीं असतां गुरु । आला एक कुष्ठी विप्रु । 
आपस्तंब गार्ग्य गोत्रु । नाम तया ' नरहरि ' ॥ २ ॥ 
येवोनियां श्रीगुरुमूर्तीसी । नमन करी भक्तीसी । 
करी स्तोत्र बहुवसीं । करसंपुट जोडूनियां ॥ ३ ॥ 
जय जया गुरुमूर्ति । ऐकोनि आलों तुझी कीर्ति । 
भक्तवत्सला परंज्योती । परमपुरुषा जगदगुरु ॥ ४ ॥ 
आपण जन्मोनि संसारीं । वृथा जाहलों दगडापरी । 
निंदा करिती द्विजवरी । कुष्ठी म्हणोनि स्वामिया ॥ ५ ॥ 
वाचिला वेद यजुःशाखा । निंदा करिती मातें लोक । 
ब्राह्मणार्थ न सांगती देखा । अंग हीन म्हणोनियां ॥ ६ ॥ 
प्रातःकाळीं उठोनि लोक । न पाहती आपुलें मुख । 
तेणें मातें होतें दुःख । जन्म पुरे आतां मज ॥ ७ ॥ 
पाप केलें आपण बहुत । जन्मांतरीं असंख्यात । 
त्याणें हा भोग भोगीत । आतां न साहें स्वामिया ॥ ८ ॥ 
नाना व्रत नाना तीर्थें । हिंडोनि आलों असंख्यात । 
पूजा केली देवां समस्त । माझी व्याधि नवचेचि ॥ ९ ॥ 
आतां धरुनि निर्धारु । आलों स्वामी जगद्गुरु । 
तुझी कृपा न होय जरी । प्राण आपुला त्यजीन ॥ १० ॥ 
म्हणोनि निर्वाण मानसीं । विनवीतसे श्रीगुरुसी । 
एकोभावें भक्तींसीं । कृपा भाकी द्विजवर ॥ ११ ॥ 
म्हणोनि मागुती नमस्कारी । नानापरी स्तुति करी । 
लोहपरीस भेटीपरीं । तुझे दर्शनमात्रेंसी ॥ १२ ॥ 
करुणावचन ऐकोनि । भक्रवत्सल श्रीगुरु मुनि । 
निरोप देती कृपा करुनि । ऐक शिष्या नामधारका ॥ १३ ॥ 
श्रीगुरु म्हणती द्विजासी । पूर्वजन्मीं महादोषासी । 
केले होते बहुवसीं । म्हणोनि कुष्ठी झालासि तूं ॥ १४ ॥ 
आतां सांगेन तें करीं । तुझें पाप जाईल दुरी । 
होशील दिव्यशरीरी । एकोभावें आचरावें ॥ १५ ॥ 
 इतुकिया अवसरीं । काष्ठ एक औदुंबरी । 
शुष्क होते वर्षें चारी । घेऊनि आले सर्पणासी ॥ १६ ॥ 
तंव देखिलें श्रीगुरुमूर्ती । तया विप्रा निरोप देती । 
एकोभावेंकरोनि चित्तीं । घे गा काष्ठ झडकरी ॥ १७ ॥ 
काष्ठ घेवोनि संगमासी । त्वरित जावें भावेंसी । 
संगमनाथ-पूर्वदिशीं । भीमातीरी रोवी पां ॥ १८ ॥ 
तुवां जाऊनि संगमांत । स्नान करुनि यावें त्वरित । 
पूजा करुनि अश्र्वत्थ । पुनरपि जावें स्नानासी ॥ १९ ॥ 
हातीं धरुनि कलश दोनी । आणी उदक तत्क्षणीं । 
शुष्क काष्ठा वेळ तीन्ही । स्नपन करीं गा मनोभावें ॥ २० ॥ 
जया दिवसीं काष्ठासी । पर्णे येतील सजीवेसीं । 
पाप गेलें तुझे दोषी । अंग तुझें होईल बरवें ॥ २१ ॥ 
येणेंपरी श्रीगुरुमूर्ति । तया विप्रा निरोप देती । 
विश्र्वास झाला तयाचे चित्तिं । धांवत गेला काष्ठाजवळी ॥ २२ ॥ 
काष्ठ घेऊनि डोईवरी । गेला तो भीमतीरीं । 
संगमेश्र्वरासमोरी । रोविता जाहला द्विजवर ॥ २३ ॥ 
जेणें रीतीं श्रीगुरुमूर्ति । तया विप्रा निरोप देती । 
आचरीतसे एकचित्तीं । भक्तिभावेंकरोनियां ॥ २४ ॥ 
येणेंपरी सात दिवस । द्विजें केले उपवास । 
 तया काष्ठासी दोनी कलश । भरोनि घाली वेळोवेळीं ॥ २५ ॥ 
देखोनि म्हणती सकळही जन । तया विप्रा बोलावोन । 
सांगताति विवंचन । श्रीगुरुनिरोपलक्षण ॥ २६ ॥ 
म्हणती तूंते काय जाहलें । शुष्क काष्ठ कां रोंविलें । 
यातें संजीवन तुवां योजिलें । मग तूंतें काय होय ॥ २७ ॥ 
श्रीगुरुमूर्ति कृपासिंधु । भक्तजना असे वरदु । 
त्याची कृपा असे सद्यु । समस्तांतें कृपा करी ॥ २८ ॥ 
नसेल निष्कृति तुझिया पापा । म्हणोनि दिधलें काष्ठ बापा । 
वायां कष्ट करिसी कां पां । तूंतें श्रीगुरुनीं निरोपिलें ॥ २९ ॥ 
ऐकोन तयांचे वचन । विप्रवर करी नमन । 
गुरुवाक्य मज कामधेनु । अन्यथा केवीं होईल ॥ ३० ॥ 
सत्यसंकल्प श्रीगुरुनाथ । त्यांचे वाक्य नव्हे मिथ्य । 
माझे मनीं निर्धार सत्य । होईल काष्ठ वृक्ष जाणा ॥ ३१ ॥ 
माझे मनीं निर्धारु । असत्य नव्हे वाक्यगुरु । 
 प्राण वेंचीन सवरावरु । गुरुवाक्य मज करणें ॥ ३२ ॥ 
येणेंपरी समस्तांसी । विप्र सांगे परियेसीं । 
सेवा करी भक्तीसीं । तया शुष्क काष्ठाची ॥ ३३ ॥ 
एके दिवशीं श्रीगुरुमूर्तीसीं । सांगती शिष्य परियेसीं । 
स्वामींनी निरोपिलें द्विजासी । शुष्क काष्ठा भजीं म्हणोनि ॥ ३४ ॥ 
सात दिवस उपवासी । सेवा करितो काष्ठासी । 
एकोभावें भक्तींसी । निर्धार केला गुरुवचनीं ॥ ३५ ॥ 
किती रीतीं आम्हीं त्यासी । विनविलें त्याच्या हितासी । 
वायां कां गा कष्टसी । मूर्खपणें म्हणोनि ॥ ३६ ॥ 
विप्र आमुतें ऐसें म्हणे । चाड नाही काष्ठासी । 
गुरुवाक्य मज करणें । करील आपुला बोल साचा ॥ ३७ ॥ 
निर्धार करुनि मानसीं । सेवा करितो काष्ठासी । 
जाहले सात उपवासी । उदक मुखें घेत नाहीं ॥ ३८ ॥ 
ऐकोनि शिष्यांचे वचन । निरोप देती श्रीगुरु आपण । 
जैसा भाव अंतःकरण । तैसी सिद्धि पावेल ॥ ३९ ॥ 
गुरुवाक्य शिष्यासी कारण । सर्वथा नव्हे निर्वाण । 
जैसी भक्ति अंतःकरण । त्वरित होय परियेसा ॥ ४० ॥ 
याकारणें तुम्हांसी । सांगेन कथा इतिहासीं । 
सांगे सूत ऋषेश्र्वरांसी । स्कंदपुराणीं परियेसा ॥ ४१ ॥ 
गुरुभक्तीचा प्रकार । पुसती सुतासी ऋषेश्र्वर । 
सांगे सूत सविस्तर । तेचि कथा सांगतसे ॥ ४२ ॥ 
सूत म्हणे ऋषेश्र्वरांसी । गुरुभक्ति असे विशेषीं । 
तारावया संसारासी । आणिक नाहीं पदार्थ ॥ ४३ ॥ 
अयोग्य अथवा ज्ञानवंत । म्हणोनि न पहावा अंत । 
गुरु त्रैमूर्ति मनीं ध्यात । सेवा करणें भक्तिभावें ॥ ४४ ॥ 
दृढ भक्ति असे जयापाशीं । सर्व धर्म साधती तयासी । 
संदेह न धरावा मानसीं । एकचित्तें भजावें ॥ ४५ ॥ 
गुरु नर ऐसा न म्हणावा । त्रैमूर्ति तोचि जाणावा । 
गुरु-राहटी न विारावी । म्हणावा तोचि ई्वर ॥ ४६ ॥ 
येणेंपरी धरोनि मनीं । जे जे भजती श्रीगुरुचरणी । 
प्रसन्न होय शूलपाणि । तात्काळिक परियेसा ॥ ४७ ॥ 
मंत्रे तीर्थे द्विजे देवे दैवज्ञे भेषजे गुरौ । 
यादृशी भावना यस्य सिद्धिर्भवती तादृशी ॥ ४८ ॥ 
मंत्र-तीर्थ-द्विजस्थानीं । देवता-भक्ति औषधगुणीं । 
गुरुसी पाहे शिवसमानी । भाविल्यासारखें फल होय ॥ ४९ ॥ 
म्हणे सूत ऋषेश्र्वरांसी । गुरुभक्ति म्हणिजे असे ऐसी । 
सांगेन साक्ष तुम्हांसी । अपूर्व एक वर्तलें असे ॥ ५० ॥ 
 पूर्वी पांचाळ नगरांत । होता राजा सिंहकेत । 
तयासी होता एक पुत्र । नाम तया ' धनंजय ' ॥ ५१ ॥ 
एके दिवसीं राजपुत्र । गेला पारधीं अरण्यांत । 
 जेथे नसती मनुष्यमात्र । उदकवर्जित स्थळासी ॥ ५२ ॥ 
राजपुत्र तृषाक्रांत । हिंडतसे अरण्यांत । 
सवें होता शबर दूत । श्रमूनियां परियेसा ॥ ५३ ॥ 
श्रमोनियां शबर दूत । हिंडत होता रानांत । 
देखता झाला अवचित । जीर्ण एक शिवालय ॥ ५४ ॥ 
भिन्नलिंग तया स्थानीं । पडिले होते मेदिनी । 
शबरें घेतले उचलोनि । म्हणे लिंग बरवें असे ॥ ५५ ॥ 
हाती घेवोनि लिंगासी । पहात होता शबर हर्षी । 
राजपुत्र ते संधीसी । आला तया जवळिक ॥ ५६ ॥ 
राजकुमर म्हणे त्यासी । भिन्न लिंग तें काय करिसी । 
पडिलीं असती भूमीसी । लिंगाकार अनेक ॥ ५७ ॥ 
शबर म्हणे राजसुता । माझे मनीं ऐसी आता । 
लिंग पूजा करणें नित्या । म्हणोनि घेतलें परियेसा ॥ ५८ ॥ 
ऐकोनि तयाचें वचन । राजपुत्र हास्यवदन । 
म्हणे पूजीं एकोमनें । लिंग बरवें असें सत्य ॥ ५९ ॥ 
ऐसें म्हणतां राजकुमार । तया करी नमस्कार । 
कवणें विधीं पूजा करुं । निरुपावें म्हणतसे ॥ ६० ॥ 
स्वामी व्हावें मातें गुरु । आपण याती असें शबरु । 
नेणें पूजेचा प्रकारु । विस्तारावें म्हणतसे ॥ ६१ ॥ 
राजपुत्र म्हणे त्यासी । न्यावें पाषाणलिंग घरासी । 
पूजा करावी शुचीसीं । पत्रपुष्पें अर्चोनियां ॥ ६२ ॥ 
तुम्ही दंपती दोघेजणें । मनःपूर्वक पूजा करणें । 
हेंचि लिंग गिरिजारमणे । म्हणोनि मनीं निर्धारीं पां ॥ ६३ ॥ 
नानापरी पुष्पजाती । आणाव्या तुवां शिवाप्रती । 
धूप दीप विधानरीतीं । नैवेद्या द्यावें भस्म जाण ॥ ६४ ॥ 
भस्म असेल जें स्मशानीं । आणावें तुवा प्रतिदिनीं । 
द्यावा नैवेद्य सुमनीं । प्रसाद आपण भक्षावा ॥ ६५ ॥ 
आणिक जें जें जेवी आपण । तोहि द्यावा नैवेद्य जाण । 
ऐसें असे पूजाविधान । म्हणोनि सांगे राजकुमरु ॥ ६६ ॥ 
येणेंपरी राजकुमरु । तया शबरा जाहला गुरु । 
विश्र्वास केला निर्धारु । शबरें आपुले मनांत ॥ ६७ ॥ 
संतोषोनि शबर देखा । नेलें लिंग गृहांतिका । 
स्त्रियेसी सांगे कौतुका । म्हणें ' लिंग प्रसन्न जाहलें '॥ ६८ ॥ 
गुरुनिरोप जेणें रीतीं । पूजा करी एकचित्तीं । 
चिताभस्म अतिप्रीतीं । आणोनि नैवेद्य देतसे ॥ ६९ ॥ 
क्वचितकाळ येणेंपरी । पूजा करी शबरशबरी । 
एके दिवसीं तया नगरीं । चिताभस्म न मिळेचि ॥ ७० ॥ 
हिंडोनि पाहे गांवोगांवी । चिता भस्म न मिळे कांही । 
येणेंपरी सात गांवीं । हिंडोनि आला तो घरासी ॥ ७१ ॥ 
चिंता बहु शबरासी । पुसता जाहला स्त्रियेसी । 
काय करुं म्हणे तिसी । प्राण आपुला त्यजीन म्हणे ॥ ७२ ॥ 
पूजा राहिली लिंगासी । भस्म न मिळे नैवेद्यासी । 
हिंडोनि आलों दाही दिशीं । चिताभस्म न मिळेचि ॥ ७३ ॥ 
जैसें गुरुनें निरोपिलें । तैसें नैवेद्या पाहिजे दिल्हें । 
नाहीं तरी वृथा जाहलें । शिवपूजन परियेसा ॥ ७४ ॥ 
गुरुवाक्य जो न करी । तो पडे रौरवघोरीं । 
त्यातें पाप नाहीं दूरी । सदा दरिद्री होय नर ॥ ७५ ॥ 
त्यासी होय अधोगति । जरकीं पचे अखंडिती । 
जो कवण करी गुरुची भक्ति । तोचि निस्तरे भवार्णव ॥ ७६ ॥ 
सकळ शास्त्रें येणेपरी । बोलताति वेद चारी । 
याकारणें ऐके शबरी । प्राण आपुला त्यजीन ॥ ७७ ॥ 
 ऐकोनि पतीचे वचन । बोले शबरी हांसोन । 
चिंता करितां किंकारण । चिताभस्म देईन मी ॥ ७८ ॥ 
मज घालूनि गृहांत । अग्नि लावा तुम्ही त्वरित । 
काष्ठें असती बहुत । दहन होईल आपणासी ॥ ७९ ॥ 
तेंचि भस्म ईश्र्वरासी । उपहारावें तुम्हीं हर्षी । 
व्रतभंग न करावा भरंवसी । संतोषरुपें बोलतसे ॥ ८० ॥ 
कधीं तरी शरीरासी । नाश असे परियेसीं । 
ऐसे कार्याकारणासी । देह आपुला समर्पीन ॥ ८१ ॥ 
ऐकोनि स्त्रियेचे वचन । शबर झाला खेदें खिन्न । 
प्राणेश्र्वरी तुझा प्राण । केवीं घेऊं म्हणतसे ॥ ८२ ॥ 
अद्यापि तूं पूर्ववयसी । रुपें दिससी रतीसरसी । 
पुत्रापत्य न देखिलेंसी । या संसारा येऊनि ॥ ८३ ॥ 
मन नाही तुझें धालें । संसारसुख नाही देखिले । 
तुझे मातापित्यानें मज निरविलें । प्राणप्रिये रक्षणार्थ ॥ ८४ ॥ 
चंद्रसूर्यसाक्षीसीं । वरिलें वो म्यां तुजसी । 
प्राण रक्षणें म्हणोनि हर्षी । घेवोनि आलों मंदिरा ॥ ८५ ॥ 
आतां तुज दहन करितां । घडतील पापें असंख्याता । 
स्त्रीहत्या महादोषता । केवीं करुं म्हणतसे ॥ ८६ ॥ 
तूं माझी प्राणेश्र्वरी । तूंतें मारु मी कवणेपरी । 
कैसा तुष्टेल त्रिपुरारि । पुण्य जावोन पाप घडे ॥ ८७ ॥ 
दुःखे तुझी मातापिता । मातें म्हणती स्त्रीघाता । 
अजूनि तुझी लावण्यता । दिसतसे प्राणप्रिये ॥ ८८ ॥ 
नाना व्रतें नाना भक्ति । या शरिरालागी करिती । 
दहन करुं कवणें रीतीं । पापें मातें घडतील ॥ ८९ ॥ 
ऐकोनि पतीचे वचन । विनवीतसे ती अंगना । 
कैसें तुम्हां असे ज्ञान । मिथ्या मोहें बोलतसां ॥ ९० ॥ 
शरीर म्हणजे स्वप्नापरी । जैसा फेण गंगेवरी । 
न राहे जाणा कधीं स्थिरी । मरण सत्य परियेसा ॥ ९१ ॥ 
आमुचे मातापिता जाण । तुम्हां दिधलें मातें दान । 
मी तुमची अर्धांगना । भिन्नभाव कोठें असे ॥ ९२ ॥ 
मी म्हणजे तुमचा देह । मनीं विचार करोनि पाहें । 
आपुलें अर्ध शरीर आहे । काय दोष दहन करितां ॥ ९३ ॥ 
जो उपजे भूमीवरी । तो जाणावा नश्य निर्धारीं । 
माझें देह साफल्य करीं । ईश्र्वराप्रती पावेल ॥ ९४ ॥ 
संदेह सोडोनि आपणासी । दहन करीं वेगेंसी । 
आपण होवोनि संतोषीं । निरोप देत्यें परियेसा ॥ ९५ ॥ 
ऐसें नानापरी पतीसी । बोधी शबरी परियेसीं । 
घरांत जाऊनि पतीसी । म्हणे अग्नि लावीं आतां ॥ ९६ ॥ 
संतोषोनि तो शबर । बांधिता झाला घराचें द्वार । 
अग्नि लावितां थोर । लागली ज्वाळा धुरंधर ॥ ९७ ॥ 
दहन जाहलें शबरीसी । भस्म घेतलें परियेसीं । 
 पूजा करोनि शिवासी । नैवेद्य दिधला अवधारा ॥ ९८ ॥ 
पूजा करितां ईश्र्वरासी । आनंद झाला बहुवसीं । 
स्त्रियेसी वधिलें म्हणोनि ऐसी । स्मरण नाहीं तयासी ॥ ९९ ॥ 
ऐसी भक्तिभावेंसीं । पूजा केली महेशासी । 
प्रसाद घेवोनि हस्तेंसीं । आपुले स्त्रियेस बोलाविलें ॥ १०० ॥ 
नित्य पूजा करोन । प्रसाद हातीं घेऊन । 
 आपुले स्त्रियेस बोलावून । देत होता शबर तो ॥ १०१ ॥ 
तया दिवसीं तेणेंपरी । आपले स्र्त्रियेतें पाचारी । 
कृपासागर त्रिपुरारि । प्रसन्न जाहला परियेसा ॥ १०२ ॥ 
तेचि शबरी येऊनि । उभी ठेली हास्यवदनीं । 
घेतला नैवेद्य मागोनि । घेवोनि गेली घरांत ॥ १०३ ॥ 
जैसे घर तैसें दिसे । शबर विस्मय करीतसे । 
म्हणे दहन केलें स्त्रियेसरिसें । पुनरपि घर तैसेंचि ॥ १०४ ॥ 
बोलावूनि स्त्रियेसी । शबर पुसतसे तियेसी । 
दहन केलें मीं तुजसी । पुनरपि केवीं आलीस तूं ॥ १०५ ॥ 
शबरी सांगे पतीसी । आठवण आपणा आहे ऐसी । 
अग्नि लावितां घरासी । निद्रिस्त आपण जाहल्यें देखा ॥ १०६ ॥ 
महाशीतें पीडित । आपण होत्यें निद्रिस्त । 
तुमचे बोल ऐकत । उठोनि आल्यें म्हणतसे ॥ १०७ ॥ 
हे होईल ईश्र्वरकरणी । प्रसन्न जाहला शूलपाणी । 
ऐसें म्हणतां तत्क्षणीं । निजस्वरुपें उभा ठेला ॥ १०८ ॥ 
नमन करीत लोटांगणी । धांवोनि लागती दोघे चरणीं । 
प्रसन्न जाहला शूलपाणि । मागा वर म्हणतसे ॥ १०९ ॥ 
इह सौख्य संसारी । राज्य दिधलें धुरंधरी । 
गति जाहली त्यानंतरी । कल्पकोटि स्वर्गवास ॥ ११० ॥ 
येणेंपरी ऋषेश्र्वरांसी । सूत सांगे विस्तारेंसी । 
गुरुवाक्य विश्र्वास ज्यासी । ऐसें फळ होय जाणा ॥ १११ ॥ 
म्हणोनि श्रीगुरु शिष्यांसी । सांगते झाले परियेसीं । 
विश्र्वासेंकरोनि द्विज हर्षी । शुष्क काष्ठ सेवीतसे ॥ ११२ ॥ 
जैसा भाव तैसी सिद्धि । होईल सत्य त्रिशुद्धि । 
श्रीगुरुनाथ कृपानिधि । सहज निघाले संगमासी ॥ ११३ ॥ 
जाऊनि करिती अनुष्ठाना । पहावया येती त्या ब्राह्मणा । 
देखोनि त्याचे अंतःकरणा । प्रसन्न झाले तयेवेळी ॥ ११४ ॥ 
हातीं होता कमंडळ । भरलें सदा गंगाजळ । 
उचलोनियां करकमळें । घालिती उदक काष्ठासी ॥ ११५ ॥ 
तत्क्षणी काष्ठासी । पल्लव आले परियेसीं । 
औदुंबर वृक्ष ऐसी । दिसतसे समस्तांते ॥ ११६ ॥ 
जैसा चिंतामणिस्पर्श होतां । लोखंड होय कांचनता । 
तैसा श्रीगुरुसुता स्पर्शतां । काष्ठ झाला वृक्ष देखा ॥ ११७ ॥ 
काष्ठ दिसे औदुंबर । सुदेही जाहला तो विप्र । 
दिसे सुवर्णदेही नर । गेलें कुष्ठ तात्काळीं ॥ ११८ ॥ 
संतोषोनि द्विजवर । करी साष्टांग नमस्कार । 
करीतसे ' महास्तोत्र ' श्रीगुरुचें तये वेळीं ॥ ११९ ॥ 
इंदुकोटितेज करुण-सिंधु भक्तवत्सले । 
नंदनात्रिसूनु दत्त, इंदिराक्ष श्रीगुरुम् । 
गंधमाल्याक्षतादि-वृंददेववंदितम् । 
वन्दयामि नारसिंह-सरस्वतीश पाहि माम ॥ १२० ॥ 
 मायपाश-अंधकारछायदूरभास्करं । 
आयताक्ष पाहि श्रियावल्लभेश-नायकम् । 
सेव्य भक्तवृदं वरद, भूय भूय नमाम्यहं । 
वंदयामि नारसिंह-सरस्वतीश पाहि माम् ॥ १२१ ॥ 
चित्तजादिवर्गषट्क-मत्तवारणांकुशम् । 
तत्त्वसारशोभितात्मदत्त श्रियावल्लभम् । 
उत्तमावतार भूत-कर्तृ भक्तवतसलं । 
वंदयामि नारसिंह-सरस्वतीश पाहि माम् ॥ १२२ ॥ 
व्योमरापवायुतेज-भूमिकर्तुमीश्र्रम् । 
कामक्रोधमोहरहित सोमसूर्यलोचनम् । 
कामितार्थदातृ भक्त-कामधेनु श्रीगुरुम् । 
वंदयामि नारसिंह-सरस्वतीश पाहि माम् ॥ १२३ ॥ 
पुंडरिक-आयताक्ष, कुंडलेंदुतेजसम् । 
चंडदुरितखंडनार्थ दंडधारि श्रीगुरुम् । 
मंडलीकमौलिमार्तंडभासिताननम् । 
वंदयामि नारसिंह-सरस्वतीश पाहि माम् ॥ १२४ ॥ 
वेदशास्त्रस्तुत्यपाद, आदिमूर्तिश्रीगुरुम् । 
नादबिंदुकलातीत, कल्पपादसेव्ययम् । 
सेव्यभक्तवृंदवरद भूय भूय नमाम्यहम् । 
वंदयामि नारसिंह-सरस्वतीश पाहि माम् ॥ १२५ ॥ 
अष्टयोगतत्त्वनिष्ठ, तुष्ट ज्ञानवारिधिम् । 
कृष्णावेणितीरवास-पंचनदीसंगमम् । 
कष्टदैन्यदूरिभक्त-तुष्टकाम्यदायकम् । 
वंदयामि नारसिंह-सरस्वतीश पाहि माम् ॥ १२६ ॥ 
नारसिंहसरस्वती-नाम अष्टमौक्तिकम् । 
हारकृत शारदेन गंगाधर-आत्मजम् । 
धारणीक-देवदीक्ष गुरुमूर्तितोषितम् । 
परमात्मानंदश्रियापुत्रपौत्रदायकम् ॥ १२७ ॥ 
नारसिंहसरस्वतीय अष्टकं च यः पठेत् । 
घोरसंसारसिंधुतारणाख्यसाधनम् । 
सारज्ञानदीर्घआयुरोग्यादिसंपदम् । 
चारुवर्गकाम्यलाभ वारंवार यज्जपेत् ॥ १२८ ॥ 
स्तोत्र केलें येणेपरी । आणिक विनवी परोपरी । 
म्हणे देवा श्रीहरी । कृपा केली स्वामिया ॥ १२९ ॥ 
म्हणोनि मागुती नमस्कारी । श्रीगुरुनाथ अभयकरीं । 
उठविताति आवधारी । ज्ञानराशि म्हणोनियां ॥ १३० ॥ 
समस्त लोक विस्मय करिती । श्रीगुरुतें नमस्कारिती । 
नानापरी स्तुति करिती । भक्तिभावेंकरुनियां ॥ १३१ ॥ 
मग निघाले मठासी । समस्त शिष्यद्विजांसरसीं । 
ग्रामलोक आनंदेंसी । घेऊनि येती आरतिया ॥ १३२ ॥ 
जाऊनियां मठांत । शिष्यांसहित श्रीगुरुनाथ । 
समाराधना असंख्यात । जाहली ऐका तयादिनीं ॥ १३३ ॥ 
तया विप्रा बोलवोनि । श्रीगुरु म्हणती संतोषोनि । 
कन्या-पुत्र-धन-गोधनीं । तुझी संतति वाढेल ॥ १३४ ॥ 
तुझें नाम ' जोगेश्र्वर ' । म्हणोनि ठेविलें निर्धार । 
समस्त शिष्यांमध्यें थोर । तूंचि आमुचा भक्त जाण ॥ १३५ ॥ 
वेदशास्त्रीं संपन्न । तुझ्या वंशोवंशी जाण । 
न करीं चिंता म्हणोन । निरोप देती तयावेळीं ॥ १३६ ॥ 
श्रीगुरु म्हणती तयासी । जावोनि आणीं कलत्रपुत्रासी । 
तुम्हीं रहावें आम्हांपाशीं । येचि ग्रामीं नांदत ॥ १३७ ॥ 
तूंतें होतील तिघे सुत । एकाचें नांव ' योगी ' ख्यात । 
आमुची सेवा करील बहुत । वंशोवंशी माझे दास ॥ १३८ ॥ 
म्हणोनि तया द्विजासी । करी मंत्र उपदेशी । 
' विद्यासरस्वती ' ऐशी । मंत्र दिल्हा परियेसी ॥ १३९ ॥ 
जैसें श्रीगुरुंनी निरोपिलें । तयापरी त्यासी जाहलें । 
म्हणोनि सिद्धें सांगितलें । नामधारक शिष्यासी ॥ १४० ॥ 
म्हणोनि सरस्वती-गंगाधर । सांगे श्रीगुरुचरित्र विस्तार । 
उतरावया पैलपार । कथा ऐका एकचित्तें ॥ १४१ ॥ 
॥ इति श्रीगुरुचरित्रामृते परमकथाकल्पतरौ 
श्रीनृसिंहसरस्वत्युपाख्याने सिद्ध-नामधारकसंवादे 
शुष्ककाष्ठसंजीवनं नाम चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः ॥ 
श्रीगुरुदत्तात्रेयार्पणमस्तु ॥ श्रीगुरुदेवदत्त ॥
Gurucharitra Adhyay 40 
गुरुचरित्र अध्याय ४०


Custom Search
Post a Comment